Γρηγόριος Ιερομόναχος

Ο Ιερός Χρυσόστομος

12.00 

Περιγραφή

Μία βι­ο­γρα­φία τοῦ Ἁ­γίου στὴν ὁ­ποία τὸ κύ­ριο βά­ρος δί­νε­ται στὶς ἐ­πι­στο­λές του ἀ­πὸ τὴν ἐ­ξο­ρία. Πα­ρου­σιά­ζε­ται μιὰ σχε­τι­κὰ ἄ­γνω­στη πλευ­ρὰ τῆς ἁ­γι­α­σμέ­νης ζω­ῆς τοῦ χρυ­σορ­ρή­μο­νος Πα­τρός. Τὸ πα­τρι­κὸ ἐν­δι­α­φέ­ρον, ἡ φλο­γε­ρὴ ἀ­γά­πη του γιὰ τὸ ποί­μνιό του, ἀλ­λὰ καὶ ἡ καρ­τε­ρία του στὶς ἀ­πί­στευ­τες δο­κι­μα­σί­ες συγ­κι­νοῦν κά­θε ἀ­να­γνώ­στη.

Το Μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας

8.50 

Περιγραφή

Επιθυμία της ταπεινής αυτής εργασίας -ήδη από την πρώτη έκδοσή της- είναι να παρουσιάση την διδασκαλία του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου γύρω από το ευχαριστιακό Μυστήριο.
Ο άγιος Ιωάννης είναι ο κατ’ εξοχήν ευχαριστιακός Άγιος. Η γνωστή θεία Λειτουργία, που τελείται καθημερινά σε όλο τον κόσμο, είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος δικό του ποίημα. Ο φιλάνθρωπος “Κατηχητικός Λόγος” που παρηγορεί και συγκινεί τους πιστούς στην πασχαλινή θεία Λειτουργία είναι επίσης αποτύπωση των εμπειριών της αγιασμένης ψυχής του.
Όταν ο Ιερός Πατήρ μιλά για το ευχαριστιακό Μυστήριο γίνεται κατ’ εξοχήν χρυσορρόας και χρυσόστομος. Η χάρις του Αγίου Πνεύματος που κατοίκησε στην ψυχή του έγινε ανεξάντλητη πηγή θεολογίας, που ποτίζει και δροσίζει τις ψυχές των πιστών κάθε χώρας και κάθε εποχής.
Οι προτυπώσεις της Παλαιάς Διαθήκης συγκλίνουν και οδηγούν στην ιερουργία του Μυστικού Δείπνου. Η επίγεια δράση και η διδασκαλία του Κυρίου επίσης προετοιμάζουν την παράδοση του φρικτού Μυστηρίου. Αυτό πραγματοποιήθηκε μία φορά στην Σιών, αλλά επαναλαμβάνεται σε κάθε θεία Λειτουργία από τον ίδιο Χριστό.
Στην θεία Λειτουργία, το δεσποτικό Σώμα, ο Άρτος της ζωής ο εκ του ουρανού καταβάς μάς ανεβάζει στον ουρανό. Ο πιστός που κοινωνεί αξίως γίνεται ένα με τον Χριστό. Χάρη στο Σώμα αυτό, που νίκησε τον θάνατο, ελπίζουμε ότι θα απολαύσουμε την αθάνατη ζωή.
Ο άγιος Ιεράρχης θεολογεί καΐ κηρύττει την νίκη της αναστάσεως του Χριστού. Αυτή την μαρτυρία της νίκης έδωσε με την ζωή του, εξέφρασε με τον λόγο του και επικύρωσε με τον μαρτυρικό θάνατό του.
Την 14η του μηνός Σεπτεμβρίου του 407, τελευταία ημέρα της μαρτυρικής πορείας του, ο Άγιος, δίχως να μπορή πια να στηριχθή στα πόδια του, οδηγήθηκε κοντά στην αγία Τράπεζα του Ναού του αγίου Βασιλίσκου στα Κόμανα. Φόρεσε καινούργια λευκά ενδύματα, κοινώνησε τα άχραντα Μυστήρια, και ανέπεμψε την τελευταία του προσευχή, λέγοντας την φράση που συνήθιζε πάντοτε: Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν! Παρέδωσε το πνεύμα και προστέθηκε στην χορεία των Αγίων. Η ψυχή του συνεχίζει την ατέρμονη ευχαριστία προς τον Θεό, στον ουρανό, και τα συγγράμματά του τρέφουν και καθοδηγούν το πλήρωμα των πιστών στην γη.

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ψαλτήριον προσευχητικόν

13.00 

Περιγραφή

Τὸ Ψαλ­τή­ρι­ον εἶ­ναι τὸ γνω­στό­τε­ρο βι­βλίο τῆς θεί­ας Λα­τρεί­ας. Συν­τά­χθη­κε μὲ φω­τι­σμὸ τοῦ Ἁ­γίου Πνεύ­μα­τος, καὶ γι’ αὐ­τὸ ἀ­πο­τε­λεῖ τὴν βά­ση τῆς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῆς ὑ­μνο­λο­γί­ας. Μὲ τὴν ἀ­νά­γνω­σή του «νι­ώ­θεις ἀ­να­κού­φι­ση, λύ­τρω­ση, σι­γου­ριὰ ὅ­τι θὰ βο­η­θή­ση ὁ Θε­ός». Τὸ βι­βλίο αὐ­τὸ εἶ­ναι μία ἐ­πι­με­λη­μέ­νη ἔκ­δο­ση τοῦ Ψαλ­τη­ρίου. Κά­θε Ψαλ­μὸς ἐ­πι­γρά­φε­ται μὲ τὰ προσ­ευ­χη­τι­κὰ αἰ­τή­μα­τα τῶν ἁ­γί­ων Ἀρ­σε­νίου τοῦ Καπ­πα­δό­κου καὶ Παϊ­σίου τοῦ Ἁ­γι­ο­ρεί­του, γιὰ τὰ ὁ­ποῖα ὑ­πάρ­χει καὶ εἰ­δι­κὸ εὑ­ρε­τή­ριο θε­μά­των. Κά­θε Κά­θι­σμα τοῦ Ψαλ­τη­ρίου συν­ο­δεύ­ε­ται ἀ­πὸ τρία κα­τα­νυ­κτι­κὰ τρο­πά­ρια καὶ Εὐ­χές. Χρή­σι­μο προσ­ευ­χη­τά­ριο γιὰ κά­θε πι­στὸ χρι­στι­α­νό. Ἀ­γα­πή­θη­κε πο­λὺ ἀ­πὸ τὴν πρώ­τη του ἔκ­δο­ση.