Αρχονταρίκι

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Τι σημαίνει να ζεις στο ίδιο σπίτι με τον άνθρωπό σου και τα παιδιά σου;
Ο κόσμος του σπιτιού μας γίνεται κοινωνία αυθεντική όταν στηρίζεται στα πρόσωπά του και τους ρόλους τους, στο μοίρασμα, στην ανοχή των λαθών και των αδυναμιών των άλλων, στην επίγνωση των δικών μας…
Στο ίδιο σπίτι ζούμε σημαίνει ότι συμπορευόμαστε, όσο κι αν οι καιροί μας τείνουν να μετατρέψουν το σπίτι σε πανδοχείο…
Στο ίδιο σπίτι συναντιούνται οι ελευθερίες μας και βιώνουμε τους ίδιους πειρασμούς…
Στο ίδιο σπίτι ζούμε… κι όμως μπορούμε, όταν εμπιστευτούμε τον Χριστό.
Οι ενότητες και τα κείμενα αυτού του βιβλίου έχουν να κάνουν με τα βιώματα της οικογενειακής, της ενοριακής, της σχολικής, της κοινωνικής πραγματικότητας και την απόφαση, να μην σιωπήσουμε, να μην παραιτηθούμε, να μην αφεθούμε στο “δεν πειράζει” των καιρών. 

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας για κάθε πτυχή της μελλοντικής τους ζωής: Τις σπουδές, την καριέρα κ.λ.π.
Κι όμως! Κάτι μας ξεφεύγει. Κάτι καθοριστικό για την αληθινή τους ευτυχία, κάτι καίριο για την ολοκλήρωσή τους. Ποιό είναι αυτό: Η εκπαίδευσή τους να ζήσουν μαζί με κάποιον άλλον άνθρωπο, η προετοιμασία τους να μοιραστούν μία κοινή ζωή.
Διδάσκεται αυτή η δεξιότητα; Πόσο επηρεάζει η οικογενειακή ζωή των πρώτων παιδικών και εφηβικών χρόνων την ποιότητα της μελλοντικής οικογένειας;
Ο συγγραφέας, γονιός, παππούς και δάσκαλος, με την πλούσια παιδαγωγική του πείρα και τη συνεπή πνευματική του ζωή, διερευνά αυτή την ευαίσθητη πτυχή της παιδαγωγίας. Δεν δίνει συνταγές, δεν προσφέρει έτοιμες λύσεις, αλλά καταθέτει εμπειρικές προτάσεις.
Οι σκέψεις και η κατάθεση ψυχής τού συγγραφέα συνοδεύονται και υποστηρίζονται από τον ευλογημένο λόγο του Αγίου Πορφυρίου, τον οποίον ο συγγραφέας γνώρισε και επανειλημμένως αξιώθηκε των καρπών της αγιότητός του! 

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Υπάρχει τέλειος γονιός; Παιδαγωγοί καί συγγραφείς φαίνεται πως το πιστεύουν.
Κι όμως! Τα προβλήματα των νεότερων γενεών αυξάνονται. Αγωνία, μοναξιά, απογοήτευση, κατάθλιψη είναι κάποια απ᾽ αυτά. Μήπως κατά την αναζήτηση της τελειοποίησης του ρόλου του γονιού χάθηκε η αληθινή σχέση γονέων-παιδιών;
Μήπως βρήκαμε υπέροχες θεωρίες αλλά στήν πράξη χάσαμε τα παιδιά μας;
Μήπως κι εκείνα αναζητούν την αλήθεια, αλλά δεν τη βρήκαν σ᾽ εμάς;
Τον αληθινὸ γονιό αναζητά αυτό το βιβλίο. Τον γονιό της θυσίας, του παραδείγματος και της ενθάρρυνσης. Τον γονιό που δεν ξέχασε πως αποτελεί εικόνα του κοινού Γονιού όλων μας.
Σε μία κοινωνία ορφάνιας, ο συγγραφέας αναζητά αληθινό γονιό, που ετοιμάζει μία νέα γενιά κι έναν καλύτερο κόσμο…

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

…Ασφαλώς υπάρχει μία τραγωδία στη σχέση μας με τα παιδιά μας. Τα παιδιά μας δεν χόρτασαν την αγκαλιά-ανάπαυση των γονιών τους. Είναι ανανούριστα, ακανάκευτα, αχάϊδευτα, αφώτιστα. Αναπνέουν όχι τον αέρα της αθωότητας, όπως τους ταιριάζει, αλλά τον μολυσμένο αέρα της κακίας και της αισχρότητας. Δε βλέπουν ειρηνικά πρόσωπα με ήρεμα καλοσυνάτα μάτια, αλλά νευριασμένους η ξετσιπωμένους γονείς, που βλέπουν τα παιδιά τους χωρίς να τα κοιτάζουν.
Πόσα δάκρυα μετάνοιας αρκούν γι’ αυτά τα εγκλήματα που κάνουμε στα παιδιά μας έμείς οι γονείς τους…
Μπορούμε άραγε να κοιμόμαστε ήσυχοι όταν έχουμε πλέον διαπιστώσει δραματικά το ότι τα παιδιά μας δεν ονειρεύονται, δεν προσεύχονται, δεν κλαίνε, δεν αγαπιούνται, δεν πιστεύουν σε τίποτα πραγματικό; Tελικά δεν μας αγαπούνε;

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Όταν πρωτάκουσα την απελπισμένη κραυγή κάποιου γονιού “χάνω το παιδί μου”, στην αρχή σφίχτηκε η καρδιά μου, συμπόνεσα το γονιό και συμμερίστηκα κι εγώ την απελπισία του. Ύστερα ο κρυμμένος μέσα μου Φαρισαίος, ο ηθικολόγος, άρχισε να καταρτίζει καταλόγους ενοχών για λογαριασμό του γονιού, τι λάθη και τι εγκλήματα έκαναν και οι δυό γονείς στην αγωγή του παιδιού τους. Και τα πράγματα δικαιώνουν πάντοτε τον ηθικολόγο…
…Όταν πέσομε στα πόδια συντριμμένοι ζητώντας το έλεος του Θεού για τα παιδιά μας, θ’ αρχίσουν ν’ αλλάζουν και τα παιδιά μας.
Διατηρώ έντονη τη μνήμη της έκπληξής μου από τα λόγια του Γέροντα Πορφυρίου, όταν του λέγαμε πως ανησυχούμε για τα παιδιά μας κι αγωνιζόμαστε να τα κάνουμε καλύτερα:
– Εσείς να γίνετε καλύτεροι κι αφήστε τα παιδιά σας ήσυχα: μη τα βασανίζετε…

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

…Συχνά, μέσα στην δίνη της καθημερινότητας, τα παιδιά, αλλά και τα εγγόνια, ξεχνούν ότι, κάπου, υπάρχει ένα βλέμμα, έστω και απλανές, που, καρφωμένο σε μια πόρτα ενός ψυχρού δωματίου, περιμένει μιαν αγαπημένη παρουσία, περιμένει μια γνώριμη φωνή…
Τα παιδιά ξεχνούν και οι γονείς, χωρίς παράπονο, περιμένουν… και γερνούν. Αλλά, η Εντολή “Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου…”, παραμένει αμετάβλητη στους αιώνες, για να μας προτρέπει να προσπαθούμε, με όποιο τρόπο θέλει και όπως κρίνει και μπορεί ο καθένας μας, να εκδηλώνουμε την τιμή και τον σεβασμό προς τους γονείς.
Να τους βοηθούμε, όσο γίνεται, να αίσθάνονται λιγότερο καταθλιπτικά τα βάσανα των γηρατειών. Να μην ευτελίζονται στην μοναξιά τους από την αδιαφορία των γύρω, να μην ντρέπονται για την κατάντια τους. Αυτό, στην ουσία, σημαίνει η Εντολή “Να τιμάς…”. 

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Η οικογένεια, όλοι το λένε, στην εποχή μας περνάει κρίση. Αν εξετάσομε όσο γίνεται πιο ψύχραιμα το φαινόμενο, θα διαπιστώσομε ότι η κρίση στην οικογένεια αρχίζει από την εγκατάλειψη των συναφών θεσμών, που σχετίζονται άμεσα η έμμεσα μ’ αυτήν και τη στηρίζουν.
Ξέρομε τώρα ότι σ’ αυτόν τον αποχρωματισμό της οικογενειακής ζωής δεν ξεπέφτει κανείς απότομα. Αρχίζει μέσα από την παραδοσιακή οικογένεια σαν μικρή πτώση και με τον καιρό μετατρέπονται οι θεσμοί σε τυπικές υποχρεωτικές στην αρχή και προαιρετικές στη συνέχεια εκδηλώσεις.
Έτσι πεθαίνουν οι θεσμοί μέσα στην οικογένεια, αλλά έτσι επίσης πεθαίνει και η ίδια η οικογένεια και παραδίδεται στη μόνη “ευτυχία” που έμεινε, στην τηλεόραση, στα παραισθησιογόνα και στις διαστροφές.
Γίναμε διανοούμενοι, και αυτά που οι πρόγονοί μας τα ζούσαν ως αυτονόητα, χρειάζεται τώρα εμείς να τα σκεφθούμε και μ’ αυτό κολυμπάμε μέσα σε πέλαγος ασάφειας και αβεβαιότητας. Γι’ αυτό πρέπει να πάρομε τα πράγματα στα σοβαρά και να ζητήσομε επί τέλους τη φώτιση του Θεού, για να κάνομε τα χρέη μας σωστά.